Secara umumnya, dalam Islam, seseorang Muslim yang melakukan dosa besar — termasuk membunuh diri atau maksiat lain — tidak wajib diasingkan kuburnya daripada orang Islam yang lain. Selagi dia masih berstatus Muslim, jenazahnya tetap berhak diuruskan mengikut syariat, termasuk dimandikan, disolatkan dan dikebumikan di tanah perkuburan Islam.
Namun begitu, terdapat beberapa perincian dan ijtihad ulama berkaitan isu ini:
1. Tujuan Peringatan (Zajran)
Sebahagian ulama dan pihak berkuasa agama berpandangan bahawa pengasingan atau penjarakkan kubur boleh dilakukan sebagai langkah pendidikan dan peringatan kepada masyarakat. Tujuannya bukan untuk menghukum si mati, tetapi untuk memberi mesej tegas agar perbuatan tersebut tidak diulang.
2. Kes-kes tertentu yang melibatkan maslahah umum
Dalam situasi jenayah berat seperti serangan bersenjata atau pengkhianatan, pengasingan mungkin dipertimbangkan atas dasar maslahah (kepentingan awam). Ia bertujuan menjaga sensitiviti masyarakat serta menunjukkan ketegasan terhadap perbuatan tersebut.
3. Isu meninggalkan solat
Terdapat pandangan yang dinukilkan daripada sebahagian ulama, termasuk Imam al-Nawawi, yang menyentuh soal pengasingan kubur bagi mereka yang meninggalkan solat secara sengaja sebagai satu bentuk pengajaran.
4. Kes membunuh diri
Majoriti ulama bersepakat bahawa orang yang membunuh diri tetap dianggap Muslim selagi tidak mengingkari ajaran Islam. Oleh itu, mereka lazimnya dikebumikan bersama orang Islam lain. Namun, dalam keadaan tertentu, pihak berkuasa agama boleh mempertimbangkan penjarakkan atas faktor pendidikan masyarakat.
Kesimpulannya, pengasingan kubur bukanlah satu kewajipan mutlak bagi setiap pelaku dosa besar. Ia merupakan satu bentuk ijtihad yang bergantung kepada pertimbangan pemerintah atau pihak berkuasa agama berdasarkan keadaan dan kepentingan semasa.
